! قصیده ی آهو

 

كشيدم  روي  كاغذ  با  قلم  موي  سياه ،  آهو  

نمیدانم چه شد افتاد بعد از آن به راه  ٬آهو 

          

نفهميدم  چرا آن سوتر از من  ناگهان  برگشت             

خرامان  كرد  بر من  يا  قلم مويم   نگاه ، آهو 

 

كجا  زيباتر از آهو ست  ماه ، آهوست  زيباتر                 

و گرنه  پنجه مي‌افكند  شبها  سوي  ماه ، آهو

 

اگر آهو نصيبي دارد از هو، اين از آنجا نيست  

كه  حتماً  مي‌رود گاهي به سوي  خانقاه ، آهو

 

چنان که گاو در دوران سابق گاو بود  ٬ آری...

به  آهو  نيز  مي ‌گفتند   در دوران  شاه ، آهو

 

ولي امروزاز بس دود و دم درشهر تهران هست      

كه  گاهي  مي‌شود  از دور با  بُز اشتباه ، آهو

 

اگر بيني كه نا بينا همان آهوست ،  ساكت باش!           

و گرنه  مي‌رود  از هول مي‌افتد  به چاه ، آهو

 

تمام  آهوان  را  آدمي   يكروز خواهد خورد                    

ولي هرگز نخواهد خورد چيزي جز گياه، آهو

 

نمي‌داند هزار افسوس !  يك صياد  آدم نيست              

و مي‌افتد  به دامش  با همين  يك  اشتباه ، آهو

 

اگر شد   مي‌گذارد  بر سر آهو ،  كلاه ، آدم                                   

ولي  كي  مي‌گذارد  بر سر آدم  كلاه،  آهو؟!

 

كره از آب  حاصل كردن از اطوار  آدمهاست                 

كجا  مانند  آدمهاست   آبِ  زيره كاه ، آهو؟!

 

به نام  زنگي  و رومي  اسير رنگ  شد آدم                     

رها در دشت‌ها  امّا ، سپيد  آهو،  سياه  ،آهو

 

دلم مي‌سوزد ازاين قدر سرگرداني‌ات در دشت            

چرا  مانند   مردم  نیستی   غرق رفاه ، آهو

 

من اين افسانه را از خود در آوردم، در اين مورد            

مقصر  بنده‌ام  يعني  كه  باشد   بي‌گناه  ، آهو

 

شب مرگش شبیه قو - همان قویی که زیبا مرد        

خودش را  مي‌رساند  برلب  يك  پرتگاه ، آهو

 

از آن بالا  نگاهي  مي‌كند  با  ترس  پايين را                   

و پايش مي‌خورد ليزو تو مي‌بيني كه، آه... آهو

 

ولي آواز مرگي  را نمي‌خواند كسي  امروز،                   

از آن بالا  بيفتد بر زمين  گر  يك  سپاه ، آهو

 

من از تصديع شعرم قبل از آهو عذر مي‌خواهم             

به اميدي كه باشد بعد ازاينها عذر خواه ،  آهو

 

به بيت مقطع آمد شعر و ديگر قافيه تنگ است           

که  دارد می کند این بیت را هم افتضاح ، آهو 

                                         

اگر آهو بداند  گریه ی  ما را  درآورده ست

به ریش شاعران شاید  بخندد  قاه قاه   آهو !

          

 

|+| نوشته شده توسط ناصر فیض در دوشنبه بیست و هشتم آبان 1386 و ساعت 14:38 | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

پيوندها

امکانات

  RSS